Letselschade, het traject

"Wie eist bewijst"

Een ieder draagt zijn eigen schade tenzij er een mogelijkheid bestaat de schade op grond van wet of overeenkomst op een ander af te wentelen of te verhalen.

Is uw belangenbehartiger, advocaat of specialist kundig?

Test u dit. Onder vele kopjes staat een vraag schuin gedrukt. Deze begint meestal met: "Weet uw belangenbehartiger u het verschil uit te leggen..". Op de "letselschademarkt" zijn vele zogenaamde experts aanwezig. Waarom...omdat ze gemakkelijk geld kunnen verdienen. Onder art. 6:96 lid 2 BW worden immers de tarieven door de aanspralijkheidsverzekeraar gewoon betaald. Van enige vorm van controle is nauwelijks sprake en vaak wordt zowel een tarief no cure no pay alsmede de buitengerechtelijke kosten in rekening gebracht.

Bewijs

U dient zelf uw schade te bewijzen behalve in specifieke gevallen waarin er sprake is van een zogeheten ''omkeringsregel". U dient aan te tonen dat er een oorzakelijk verband is tussen de schadeveroorzakende gebeurtenis en het ontstane letsel. Het staat u vrij om diverse middelen te gebruiken om zowel het juridisch alsmede het medisch oorzakelijk verband inzichtelijk te maken. Het kan zo zijn dat er wel juridische aansprakelijkheid is (vgl. letsel t.g.v. een verkeersongeval doordat iemand u geen voorrang verleende) doch dat de medische aansprakelijkheid niet rond komt. Dit omdat u er niet in slaagt het oorzakelijk verband aan te tonen tussen het ontstane letsel en de botsing. Bijvoorbeeld omdat u al voor het ongeval dezelfde klachten had. Men noemt dit een predispositie.

Het verschil tussen een aansprakelijkheidsverzekeraar en een sommenverzekeraar

Een sommenverzekeraar (ongevallenverzekeraar), vergoedt geen schade. U betaalt premie en voor dit bedrag heeft u een bepaalde verzekerde som. Als u letsel krijgt, bijvoorbeeld u mist door een ongeval een pink, dan komt er een bepaald percentage van de verzekerde som tot uitkering. Dit percentage is afhankelijk van het gedeelte van uw lichaam dat is beschadigd. Bijvoorbeeld 4% G.P. betekent dat u voor 4% van uw gehele lichaam bent beschadigd en dus komt 4% van de verzekerde som tot uitkering. De polisbedragen van sommenverzekeringen zijn vaak niet hoog omdat ook de uitkeringen dienovereenkomstig zijn. Je moet immers behoorlijk wat letsel hebben, wil je een groot percentage B.I. (blijvende invaliditeit) van de gehele persoon hebben. De uitkering van de sommenverzekering mag niet worden verrekend met de uitkering van de aansprakelijkheidsverzekeraar.

Bij de aansprakelijkheidsverzekeraar, bijv. de WAM-verzekeraar bij verkeersschades, kunt u alle schade verhalen mits deze aan het ongeval gerelateerd c.q. door het ongeval veroorzaakt is. Het betreft puur uw eigen schade (shockschade valt hier ook onder). Voorbeelden hiervan zijn: smartengeld, verlies arbeidsvermogen, zelfwerkzaamheid, huishoudelijke hulp, pensioenschade, medische kosten e.d.

Weet uw belangenbehartiger u het verschil uit te leggen tussen een sommenverzekeraar en een aansprakelijkheidsverzekeraar?

Blijvende invaliditeit versus arbeidsongeschiktheid

Het makkelijkste is dit uit te leggen middels een voorbeeld:

De pianist, die het topje van zijn vinger afschaaft, is 100% arbeidsongeschikt voor eigen werk maar 0% blijvend invalide. Zijn lichaam is zo marginaal beschadigd dat het niet uit te drukken is in een percentage blijvende invaliditeit maar zijn eigen werk kan hij niet meer doen. Dit betekent natuurlijk niet dat er voor hem geen passende arbeid is te vinden. Dit laatste criterium wordt door het UWV gehanteerd.

Weet uw belangenbehartiger u het verschil uit te leggen tussen blijvende invaliditeit en arbeidsongeschiktheid?

Predispositie, preexistente factoren, medisch causaal verband

Een medische voorgeschiedenis kan van belang zijn indien de klachten na het ongeval overeenkomen met de klachten voor het ongeval. We spreken dan van een predispositie. De vraag is in welke mate deze omstandigheden invloed hebben op het door het slachtoffer huidige opgevoerde letselschadebeeld. Een voorbeeld; Jan heeft een whiplash opgelopen en jarenlang lopen tobben. Zijn nek doet nu, jaren na het ongeval, nog wel zeer maar hij is minder moe en na een lange WAO periode begint hij net aan zijn nieuwe baan. Hij is al 6 maanden niet meer onder behandeling. Dan overkomt hem een tweede ongeval en loopt hij wederom een whiplash op. De vraag is, hoe de verzekeraar hiermee om dient te gaan.

Als de verzekeraar de primaire aansprakelijkheid heeft erkend, heeft het slachtoffer in ieder geval recht op vergoeding van verschenen schade, smartengeld e.d. Betwisting van het medisch causale verband speelt met name een rol bij de schadepost verlies arbeidsvermogen. De verzekeraar zal stellen, dat ook zonder het ongeval het nog maar zeer de vraag was geweest of Jan zijn werkzaamheden wel had kunnen volhouden. Echter, dit is koffiedik kijken en als de verzekeraar niet met een betere onderbouwing komt dan heeft hij het nakijken. Deze onderbouwing zou kunnen bestaan uit een schrijven van de huisarts, die stelt dat Jan tot aan het ongeval onder medische behandeling was voor zijn whiplash of een verklaring van de werkgever die dit aangeeft. Echter, Jan was al 6 maanden zonder behandeling en probeerde zijn leven weer op te pakken. Dit betekent dat het causale verband intact blijft. Het is echter wel redelijk om de looptijd van de schade te beperken ten tijde van een regeling. Immers het is maar de vraag hoelang Jan zonder ongeval had kunnen werken. Het gaat dan dus om de vraag hoe lang is een redelijke looptijd in zo'n geval en daarvoor moet je......letselschade-expert zijn!

Heeft u een predispositie en zegt uw belangenbehartiger dat u al blij moet zijn dat u nog wat krijgt....kijk hier dan kritisch naar, en vraag ons advies (030-8901346).

Schade in het buitenland

In Nederland is Nederlands recht van toepassing. Indien een ongeval in het buitenland plaatsvindt, is het buitenlandse recht van toepassing. Uitzondering is, indien twee Nederlanders met elkaar botsen in het buitenland. Dan geldt wederom Nederlands recht. Heeft u bijvoorbeeld een verkeersongeval in Frankrijk, en daarbij letsel opgelopen terwijl de Fransman de aansprakelijke partij is, dan geldt de 4e WAM-richtlijn. De Franse verzekeraar is verplicht een rechtsvertegenwoordiger in Nederland aan te stellen welke samen met u, hetzij met uw belangenbehartiger, de zaak gaat regelen. U hoeft dan dus geen Franse advocaat in te schakelen. Buitenlandse schades zijn complex en vele advocaten en bureau's weigeren uw letselschadezaak of geven slechte adviezen. Het is zeker verstandig een professionele belangenbehartiger in te schakelen mocht u pech hebben gehad en in het buitenland letsel hebben opgelopen.

Weet uw belangenbehartiger u te vertellen hoe om te gaan met buitenlandschades?

Verschillende schadefacetten:

Smartengeld ofwel de immateriele schadevergoeding is afhankelijk van:

De aard en ernst van het opgelopen letsel.
Het percentage blijvende invaliditeit.
Het aantal ziekenhuisopnames evenals de duur ervan en revalidatie.
De inzet van hulpmiddelen.
Het eventuele psychische trauma.
De duur van de arbeidsongeschiktheid.
Beperkingen voor beroep, vrije tijd en recreatie.

Weet uw belangenbehartiger dat smartengeld meer omvat dan alleen een uitkering voor gederfde levensvreugde?

De materiële schadevergoeding

Deze dient in causaal verband te staan met de schade veroorzakende gebeurtenis welke vaak een onrechtmatige daad betreft. De wet gaat uit van volledige schadevergoeding. Het slachtoffer moet zo goed mogelijk worden teruggebracht naar de financiële situatie als welke zou zijn ontstaan zonder ongeval. Hierbij moeten, zo zult u begrijpen, vaak aannames worden gedaan. De problemen onstaan bij de onderbouwing t.b.v. het noodzakelijke inzicht waardoor die aannames gedaan kunnen worden. U en uw belangenbehartiger hebben daarin een belangrijke taak.

Bijv: De rechtenstudente, die in haar vierde studiejaar een zwaar verkeersongeval overkwam en daardoor haar studie niet kon afronden. Zij wist nog niet wat zij na afronding van haar studie zou gaan doen en kan daardoor verschillende scenario's neerleggen. Zij kan stellen dat zij, zonder ongeval, zelfstandig advocate had willen worden. Anderzijds kan het ook zo zijn dat ze een paar jaar wilde werken, daarna kinderen wilde krijgen en er nog geen zicht op had of zij hierna wel of niet weer aan het werk zou gaan. De vraag is hoe dan omgegaan dient te worden met haar carrièrepad. Hierbij spelen nog vele aspecten. Om maar eens te noemen, de vraag of zij nog restcapaciteit heeft. Dat wil zeggen of zij met de haar resterende belastbaarheid nog in staat is om loonvormende arbeid te verrichten c.q. werkzaamheden in en om het huis kan doen.

Bij de primaire schadevaststelling wordt rekening gehouden met de economische waarde van de schadecomponent. De auto, welke geen dagwaarde meer heeft maar waar u nog prima in kon rijden, zal nauwelijks worden vergoed door de aansprakelijkheidsverzekeraar. Hier begint voor het slachtoffer al vaak het onbevredigende gevoel. Hij moet bijvoorbeeld nu geld lenen en rente betalen om een nieuwe auto te kopen. Het geld van de lening wordt door de aansprakelijkheidsverzekeraar in vele gevallen niet als schade erkend, hetgeen door het slachtoffer niet valt te begrijpen.

Eigen schuld

In een aantal deelgebieden kan een gedeelte eigen schuld worden verrekend. Het gaat om de omstandigheid die aan het slachtoffer kan worden toegerekend. Oftewel: wat was het gedeelte eigen schuld welk hem/haar valt toe te wijzen. Een goed voorbeeld is, het niet dragen van een autogordel. Er zijn diverse processen hieromtrent gevoerd en in veel gevallen leidde dit tot een toewijzing van eigen schuld van 25%. Dit betekent dat het slachtoffer 25% van zijn eigen schade dient te dragen.

Weet uw belangenbehartiger wat het percentage eigen schuld is bij het niet dragen van een autogordel? Bij bedrijfsongevallen kan er bijvoorbeeld geen sprake zijn van eigen schuld. Weet hij dit?

Schadebeperkingverplichting

Elk slachtoffer dient zijn eigen schade te beperken. Het slachtoffer dient binnen redelijke grenzen maatregelen te treffen ter voorkoming of beperking van de schade. Wat die grenzen zijn, wordt bepaald naar redelijkheid en billijkheid. U begrijpt dat dit de nodige discussies zal opleveren.

Een voorbeeld:

Meneer X. met een gemiddelde maatschappelijke carrière bewoont een tussenwoning samen met zijn, ook in dienstverband werkende, vrouw en kind. Ze dromen al jaren van een groter huis met een grotere tuin. Nu krijgt meneer X een ongeval en zal in de toekomst geen tuin meer zelf kunnen onderhouden. Zijn vrouw heeft een full-time baan en de zorg voor het kind. Dan komt daar ineens de kans om het droomhuis met die grotere tuin te kopen. De vraag is of het redelijk is dat tot aan het 74e levensjaar van meneer X. alle kosten van het tuinonderhoud worden verhaald. Het antwoord is nee.

Verschillende schadeaspecten

Geen zaak is hetzelfde doordat zo vele aspecten een rol spelen. De slachtoffers hebben verschillende leeftijden, letsels, carrière's e.d. Dit betekent dat het vergelijken van de ene zaak met de andere zaak eigenlijk onmogelijk is. Een whiplashzaak met 4% blijvende invaliditeit betekent in het ene geval een schadevergoeding van tonnen en in een andere zaak is het mogelijk dat de zaak geregeld wordt voor € 50.000,-. Dit betekent, dat met name in dit specifieke gedeelte van ons rechtsgebied, zeer veel expertise verwacht mag worden van de belangenbehartiger maar ook van de behandelaar bij de WA-verzekeraar.

Hieronder wordt een poging gedaan u een beeld te geven van een aantal gangbare schadefacetten zonder dat er geprobeerd wordt volledig te zijn. Het geeft u echter een idee van de diverse schadefacetten welke een rol kunnen spelen.

"Verlies arbeidsvermogen"

Verlies arbeidsvermogen is de post welke ontstaat als het slachtoffer zijn werk niet meer deels of volledig kan uitoefenen.

Expliciet worden hier de woorden "verlies arbeidsvermogen" en niet "verlies inkomen" gebruikt. De reden is dat alle WA-verzekeraars hier allergisch voor zijn. De belastingdienst ziet immers verlies inkomen als een bron van inkomen welke belast kan worden. De fiscus zou dus op elke schadeuitkering inkomstenbelasting kunnen heffen. Waar het om gaat is de bepaling wat er nu precies met het slachtoffer is gebeurd. Je zou kunnen stellen dat als je slechts zeer tijdelijk niet hebt kunnen werken en je krijgt hier een vergoeding voor, er wel sprake is van compensatie van het verlies aan inkomen. Echter, omdat de meeste werknemers in loondienst zijn, en derhalve in ieder geval het eerste jaar nauwelijks sprake zal zijn van verlies aan inkomsten, het niet gaat om deze kleine uitkeringen. Als de bron van het leven beschadigd is, lichaam (fysiek) of geest (psyche), dan kun je stellen dat je met die bron geen inkomsten meer kunt genereren. Er is dan zeer duidelijk geen sprake meer van verlies aan inkomsten maar van verlies aan arbeidsvermogen. Het betreft hier dus een precair onderscheid. Verzekeraars en de belangenbehartigers spreken dus over "verlies aan arbeidsvermogen". Nu begrijpt u waarom.

Weet uw belangenbehartiger u het verschil uit te leggen tussen verlies arbeidsvermogen en het verlies aan inkomsten?

Hiermee is nog niet de vraag beantwoord wat het verlies aan arbeidsvermogen nu precies is. Bij verlies aan arbeidsvermogen maken we onderscheid tussen de verschenen schade en de toekomstige schade. De verschenen schade is redelijk goed te bepalen en vaak overzichtelijk. Het slachtoffer heeft zijn jaaropgaven gekregen c.q. de zelfstandige heeft zijn jaarcijfers. De cijfers van 2-3 jaar voor het ongeval geven een beeld van hetgeen het slachtoffer verdiende en aldus kan bepaald worden wat hij gemiddeld te kort is gekomen. Ook hierbij spelen weer tal van randvariabelen een rol. Denkt u maar eens aan het slachtoffer dat na het ongeval kan doorwerken maar zijn/haar ORT (onregelmatigheidstoeslag) niet krijgt omdat hij/zij niet inzetbaar is voor alle taken/uren of aan de zelfstandige met een BV welke zijn/haar loon laat doorbetalen en hierdoor een persoonlijke schuld aan de BV krijgt. Heeft hij/zij wel de juiste afspraken gemaakt waardoor hij/zij straks niet in de problemen komt? Houdt hij/zij dit uitgekeerde salaris wel goed bij op een apart grootboeknummer? In ieder geval is duidelijk dat door de situatie voor het ongeval te vergelijken met die erna, de verschenen schade inzichtelijk kan worden gemaakt.

Weet uw belangenbehartiger welke stappen u als zelfstandige onmiddelijk dient te nemen als u letselschade derft?

Gaat het om de toekomstige schade dan wordt het een stuk lastiger. Immers wat zou het slachtoffer in de toekomst hebben verdiend? Hier dient rekening te worden gehouden met het carrièrepad en vaak is het noodzakelijk dat de werkgever hieromtrent een verklaring afgeeft. Maar hoe zit het dan met de zelfstandige? Hoe om te gaan met iemand die net een paar maanden voor zichzelf is begonnen...? U begrijpt dat deze materie zeer complex kan worden. Het is in sommige gevallen verstandig om een actuarieel rekenmeester te vragen hiertoe een levenschaderapport op te stellen. Er zijn diverse gespecialiseerde rekenmeesters welke de post verlies arbeidsvermogen en de pensioenschade inzichtelijk kunnen maken. U treft dan de gekapitaliseerde schade uitgerekend aan, hetgeen betekent dat de rekenmeester tevens rekening heeft gehouden met de sterftekans (dit is de kans dat een ieder van ons morgen komt te overlijden, deze is tevens leeftijdsafhankelijk). De rekenmeester heeft ook rekening gehouden met de inflatie. De opmaak van een dergelijk rapport is niet altijd noodzakelijk. De kosten ervan zijn behoorlijk en derhalve wordt in de praktijk vaak getracht deze stap te vermijden.

Welke stappen heeft uw belangenbehartiger ondernomen om uw carrièrepad inzichtelijk te krijgen?

Als er al duidelijkheid is ontstaan over het bedrag welke u in de toekomst te kort gaat komen dan dient nog rekening te worden gehouden met de onzekere variabelen. Denkt u hierbij maar eens aan het antwoord op de vraag of u in de toekomst nog een uitkering in het kader van de WIA/WAO behoudt? Of zich in de toekomst niet meer klachten, die oorzakelijk zijn te wijten aan het ongeval, zullen ontwikkelen. Of er verergering optreedt van het huidige letsel door ouderdom. Of dat er complicaties ontstaan van het reeds aanwezige letsel waardoor u minder moet gaan werken. Of u met uw beperkingen nog een gelijke kans op de arbeidsmarkt heeft. De verzekeraar zal met u een discussie aangaan over de bij u aanwezige restcapaciteit hetgeen er in de praktijk op neerkomt dat hij van mening is dat u met een vergoeding van....jaren wel in staat moet zijn uw leven weer op te pakken. Zelden vergoedt een verzekeraar de post verlies arbeidsvermogen tot aan uw 65e levensjaar.

Economische kwetsbaarheid (EK)

Aan de orde is de vraag in welke mate het slachtoffer schade derft doordat hij tijdelijk of langdurig arbeidsongeschikt is geweest. Zit hij in de WAO/ZW? Wat is de invloed van de duur van de revalidatie alsmede de huidige situatie op het carrièrepad c.q. de promotiekansen. Wat is de kans voor het slachtoffer om hier nadelige gevolgen van te ondervinden indien hij elders solliciteert? Dit wordt dus uitgedrukt in economische kwetsbaarheid (EK). Als de aansprakelijkheidsverzekeraar de vollege post verlies arbeidsvermogen betaalt, kan er geen sprake meer zijn van EK. De verzekeraars stellen tevens vaak dat indien er sprake is van reintegratie, er geen EK meer aan de orde is. Dit is in vele gevallen niet juist.

Economische kwestbaarheid is een post die door vele belangenbehartigers en verzekeraars gebagatelliseerd wordt. Dit terwijl het slachtoffer langdurige schade heeft opgelopen welke wel degelijk zijn positie op de arbeidsmarkt c.q. zijn carrièrepad beïnvloedt. In hoeverre heeft uw belangenbehartiger tot op heden dit punt aanhangig gemaakt?

Andere schadefactoren

Beschadigde kleding, mobieltje, schoenen e.d.
Extra kosten d.m.v. het inzetten van extra vervoer, hotel, inzet van derden c.q. hulpmiddelen
Huishoudelijke hulp / thuiszorg
Ziektekosten die door uw verzekeraar niet vergoed worden. Denk hierbij aan inzet van een psycholoog, alternatieve geneeswijzen e.d.
Medicijnen voor zover deze niet worden vergoed door uw ziektekostenverzekeraar

Buitengerechtelijke kosten (BGK), de kosten van rechtsbijstand

Indien derden aansprakelijk zijn voor de ontstane schade komen buitengerechtelijke kosten (kosten gemaakt voor het inschakelen van een belangenbehartiger) voor vergoeding in aanmerking indien:

het redelijk is dat deskundige hulp wordt ingeroepen. De materie dient dus complex te zijn. Van het slachtoffer mag niet worden verwacht dat hij over deze kennis beschikt.
de gemaakte kosten dienen in een redelijke verhouding te staan tot de uiteindelijke vergoeding van de buitengerechtelijke kosten.
Er geen sprake is van schulddeling. Verzekeraars willen bij schulddeling namelijk het gedeelte eigen schuld van het slachtoffer niet vergoeden. Dus 25% eigen schuld leidt tot vergoeding van de BGK van 75%. De discussies hieromtrent duren nog immer voort.

Let op: De inschakeling van de belangenbehartiger geschiedt door het slachtoffer. Het slachtoffer is dus de opdrachtgever. Indien de aansprakelijkheidsverzekeraar de nota van de belangenbehartiger niet of niet volledig betaalt, loopt u het risico dat uw eigen belangenbehartiger zijn nota bij u deponeert. Dit gebeurt in de praktijk vaak!

Tevens weigeren de aansprakelijkheidsverzekeraars de kosten te betalen van de afgeleide procedures. Denk hierbij aan de uitkering van de sommenverzekeraar of de kosten van de bezwaarprocedure tegen het UWV. Dit is trouwens niet juist, immers zonder ongeval had u deze kosten niet hoeven maken. Een goede belangenbehartiger probeert de verzekeraar te betrekken in deze procedures en hem op zijn verantwoordelijkheden te wijzen. Als uw belangenbehartiger zijn werk goed doet, dan worden in de praktijk de kosten vaak wel vergoed.

Al jarenlang wordt er ruzie gemaakt tussen belangenbehartigers en verzekeraars over de hoogte van een redelijk honorarium en de mate waarin kosten vergoed dienen te worden. In theorie is de verzekeraar bereid om 15% exclusief BTW te vergoeden van het uiteindelijk overeengekomen schadebedrag. In de praktijk werkt dit natuurlijk niet. In kleine zaken zie je dat geregeld 30-40% van het schadebedrag uitgekeerd wordt als vergoeding van de BGK. Dit is ook logisch daar de handelingen die de belangenbehartiger dient te verrichten in vele gevallen hetzelfde zijn of het nu een grote of kleine zaak is. Denk hierbij aan het bezoeken van het slachtoffer, de telefoongesprekken maar ook het opstellen van een schadestaat of opvragen van medische informatie. Het zou niet redelijk zijn indien een verzekeraar in een zaak van
€ 2500,- slechts € 375,- aan kosten zou vergoeden terwijl in vele gevallen het uurtarief op minimaal € 175,- ligt.

Anderzijds is het zo dat in grote zaken de buitengerechtelijk kosten vaak niet meer dan 5-7% van de omvang van de zaak zijn. Hier dient het slachtoffer op te letten want er worden vele soorten afspraken gemaakt en niet zelden heeft het slachtoffer er geen idee van hoe dit in de praktijk uitwerkt. (zie uurtarrief of no cure no pay).

Kosten in Rechte

Kosten in rechte (kosten gemaakt om te procederen) is een ander verhaal. Procederen kost geld, zelfs als u wint. De rechter hanteert voor het bepalen van de kosten in rechte een puntensysteem. Dit dekt op geen enkele wijze de daadwerkelijke kosten van de procedure. De nota's van de advocaat worden door de verzekeraar tijdens een procedure niet vergoed. Is uw advocaat coulant c.q. heeft hij met u een prestatieafhankelijke afspraak (no cure no pay mag hij niet), dan wacht hij met zijn nota tot na de uitspraak van de rechter. Vaak komt er echter geen uitspraak maar wordt middels comparitie de zaak tussen partijen geregeld. Het is dan van groot belang dat uw belangenbehartiger er zorg voor draagt dat u straks niet opgezadeld wordt met de nota van de advocaat.

No cure no pay of uurbasis, "het hete hangijzer"

Onderscheid dient allereerst gemaakt te worden naar de manier waarop belangenbehartigers c.q. advocaten hun afspraken maken. Ik leg u hieronder de belangrijkste afspraken voor. Hiervoor zal ik een aantal praktijkvoorbeelden aanhalen. Allereerst even de gebruikte begrippen binnen het kostensysteem van een belangenbehartiger/advocaat:

Kantoorkosten: Veel kantoren hanteren Kantoorkosten. Vaak is onduidelijk wat hier onder wordt begrepen. Meestal zijn het de enveloppen, porti, telefoonkosten e.d. U dient uw belangenbehartiger te vragen hoe dit is geregeld en waar deze kosten voor staan. Een bedrag van 5-7% kantoorkosten op het notabedrag wordt vaak als normaal gezien.
Verschotten: Dit zijn de kosten voor het inschakelen van deskundigen, het opvragen van informatie, de kosten van derden (procureur) of zelfs de kosten van de advocaat indien deze door een ander is ingeschakeld. Deze kosten maken onderdeel uit van de vergoeding van de buitengerechtelijke kosten welke de verzekeraar betaalt en worden niet aan het slachtoffer teruggegeven. Het zijn immers kosten.
Kosten in en buiten rechte: zijn hiervoor al uitgelegd.

Casus A:

Jan (43) loopt letsel op door een verkeersongeval. Het betreft tijdelijk letsel. Hij breekt een arm en een been. Hij heeft landurige beperkingen maar slaagt erin na 6 maanden volledig en zonder beperkingen zijn werk te hervatten. De schadevergoeding, inclusief smartengeld en verschenen schade, bedraagt € 5000,- en er ligt een nota van de belangenbehartiger van € 1650,- inclusief BTW. Stel de verzekeraar betaalt de volledige nota (nota BGK). Er zijn geen verschotten. Wat Jan gaat overhouden is afhankelijk van zijn afspraak met zijn belangenbehartiger (zie hieronder de antwoorden).

Casus B:

Eva (19) valt van een instortend balkon af. Ze loopt een dwarslaesie op en raakt volledig verlamd. De aansprakelijkheid is op voorhand al duidelijk maar Eva heeft een belangenbehartiger nodig. Ze treft een bureau aan (dus geen advocaat). Haar zaak wordt na 3 jaar geregeld voor € 850.000,- en de rekening van de belangenbehartiger (BGK) is € 42.000,- De verschotten (opvragen medische info, griffiekosten, procureurskosten e.d.) zijn € 1.500,- excl. BTW en de kantoorkosten zijn 5%. De nota buitengerechtelijke kosten (BGK, is de nota van de belangenbehartiger) wordt volledig betaald door de verzekeraar. Wat Eva overhoudt, is afhankelijk van haar afspraak met haar belangenbehartiger (zie hieronder de antwoorden).

Voor no cure no pay gaan we uit van een honorarium van 15% exclusief BTW.

No cure no pay met teruggave van de kosten onder art. 6:96 lid 2 versus uurbasis

Uitleg casus A: Op basis van no cure no pay, betaalt Jan 15% excl. BTW van € 5.000,- wat neerkomt op € 750,- aan honorarium aan de belangenbehartiger. De verzekeraar betaalde tevens € 1.650,-. Er zijn geen verschotten dus moet de belangenbehartiger Jan terugbetalen. De belangenbehartiger heeft immers van de verzekeraar het volledige bedrag teruggekregen. Wat vaak gebeurt, is dat cliënt niet weet dat de verzekeraar ook een bedrag vergoedt. Daardoor vangen kantoren soms dubbel of houden er in ieder geval geld aan over. Jan zou in dit geval € 750,- terug moeten krijgen (als het kantoor netjes is). Er zijn vele kantoren die dit niet doen. Ze hebben een no cure no pay afspraak op basis van bijv. 15% excl. BTW + vergoeding BGK. Hier wordt vaak niet of nauwelijks over gesproken, immers de klant heeft er geen weet van en op die manier verdient men dubbel. In het geval van Jan dus € 750,-. Mocht het vergoede bedrag van de verzekeraar niet het volledige notabedrag van de belangenbehartiger dekken, dan kan er een verrekening plaats vinden met het no cure no pay-bedrag van Jan. Vaak gaan slachtoffers een no cure no pay contract aan, zonder dat ze weten dat de kosten van de belangenbehartiger vergoed worden door de verzekeraar. De belangenbehartiger vertelt dit niet aan het slachtoffer of is hier onduidelijk over. Indien de aansprakelijkheid erkend wordt en het kantoor redelijke uurtarieven heeft, worden bijna altijd de BGK kosten door de verzekeraar vergoed!
Uitleg casus B: Eva betaalt op basis van no cure no pay 15%, wat neerkomt op een bedrag van € 151.725,-.(inclusief BTW). Ze hoort terug te krijgen € 42.000 minus BTW = € 35.294,11 minus de verschotten €1.500,- = € 33.794,12 minus 5% kantoorkosten = €32.185,-. Dit bedrag zou aan haar terugbetaald moeten worden (indien het kantoor netjes is). Per saldo betaalt ze dus €151.725,- minus € 32.185 = €119.540,- Bij een advocaat had ze niets betaald (de BGK wordt immers vergoed en de advocaat mag geen no cure no pay hanteren) en ingeval van no cure no pay + BGK had ze € 151.725,- + € 42.000,- = € 193.725,- betaald. In zo'n duidelijk geval kan no cure no pay dus tot onredelijke verdiensten leiden en dient u dus alert te zijn of uw belangenbehartiger de aan hem vergoede BGK aan u terugbetaalt via de no cure no pay-regeling!

De vraag wat een redelijke tariefafspraak is en of no cure no pay een optie is, wordt met name bepaald door een aantal factoren op het moment dat u de zaak bij een belangenbehartiger aanbrengt;

Is de aansprakelijkheid erkend? In hoeverre zijn hieromtrent problemen te verwachten? Dus wat is het eventuele procesrisico op dit deelgebied?
Is de zaak medisch gezien duidelijk? Is er een discussie over het letsel? Is er een medische voorgeschiedenis die leidt tot betwisting van het medisch causaal verband? Betwist de verzekeraar het letsel of valt te verwachten dat hij dit zal doen?
Wat is de omvang van de te verwachten schade?
Welke verzekeraar is het en zijn er problemen te verwachten met het betalen van de tussentijdse nota's? Sommige verzekeraars traineren bewust de nota's van de belangenbehartigers waardoor deze soms wel genoodzaakt zijn om eerder positief advies te geven aan hun cliënt aangaande de afwikkeling van hun letselschadezaak. Dit is natuurlijk onethisch.

De Nota

De nota dient overzichtelijk te zijn. De verrichte werkzaamheden dienen gespecificeerd te zijn met datum, tijdseenheid en minimaal een code waaruit blijkt wat de verrichte werkzaamheden inhouden. Als er verschotten in rekening worden gebracht, dienen deze ook inzichtelijk te zijn. Aan het eind dient u een duidelijk overzicht te krijgen van de verrekening. Als u zelf de nota moet betalen bijvoorbeeld i.g.v. de nota van een advocaat en u vindt deze buiten proportioneel, dan kunt u deze voorleggen aan de Klachten- en Geschillenregeling Advocatuur.