www.victorycs.nl


  • Narrow screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Decrease font size
  • Default font size
  • Increase font size

'Letselhaai rijdt in een Ferrari ten koste van een kind in coma'


INTERVIEW, Van onze verslaggever Merijn Rengers
Gepubliceerd op 18 april 2006 00:00, bijgewerkt op 15 januari 2009 17:33 Bron Volkskrant


AMSTERDAM -  Henk Knijpstra, de baas van de personenschade-afdeling van Achmea, ziet een wildgroei aan smoezelige (oud-)advocaten die 'stuitend rijk' worden door letselschade-slachtoffers op no cure no pay-basis te begeleiden.

U dient een klacht in bij de Orde van Advocaten in Amsterdam tegen letselschade-advocaat Gijs Verkruisen. Waarom?

'Verkruisen probeert rijk te worden door zich op te werpen als bemiddelaar van mensen met ernstige letselschade. In onze zaak heeft hij een slachtoffer doorverwezen naar een stichting waarvan zijn moeder bestuurslid is. De stichting, die op no cure no pay-basis werkt, heeft hem vervolgens ingehuurd. Zo kan hij er extra aan verdienen. Ik vind dat handel in leed.'

U hebt sowieso grote moeite met bemiddelaars op het gebied van letselschade. Hoe komt dat zo?

'Het is voor ons totaal ondoorzichtig hoe de belangenbehartiger van een letselschade-slachtoffer betaald wordt. Terwijl er veel misgaat. Een voorbeeld: Achmea keert een slachtoffer als aansprakelijke verzekeraar 20 duizend euro uit voor een dure en op maat gemaakte rolstoel. We zien de afrekening en wat blijkt? Een kwart van dat bedrag wordt als fee ingehouden door het letselbureau van het slachtoffer. Die kan de goede rolstoel niet meer betalen, omdat zijn belangenbehartiger de eigen portemonnee aan het spekken is.'

Wat heeft dat te maken met no cure no pay?

'Bureaus die slachtoffers bijstaan, werken vaak op die basis. Een slachtoffer tekent er aan het begin van de procedure voor dat hij bijvoorbeeld een kwart of 20 procent van zijn einduitkering betaalt als succes fee aan zijn belangenbehartiger.'

Minister Donner van Justitie staat no cure no pay-contracten toch niet toe? Die zijn verboden?

'Advocaten mogen van de minister niet op deze basis werken. Zij moeten per uur worden betaald. Maar adviesbureaus zoals Pals, Letsel.nl en Misterclaim zijn aan geen enkele regel gebonden. Het zijn geen advocatenkantoren maar schade-experts, of uit het ambt getreden confrères. Daarom mogen ze afrekenen zoals ze willen. Niemand die op ze let. Stuitend.'

No cure no pay lijkt toch een prima middel wanneer van te voren niet duidelijk is of iemand wel recht heeft op een letselschade-uitkering?

'Dat is het standaard verhaal: dat bemiddelaar en slachtoffer bij no cure no pay hetzelfde belang hebben. In werkelijkheid gaat het vaak anders. Een slachtoffer komt binnen bij zo'n bureau, doet zijn verhaal en krijgt vervolgens het aanbod om op no cure no pay basis verder te gaan. Veel te vaak kiezen die bureaus bij een eenvoudige zaak, waarbij een zak geld in het verschiet ligt, voor no cure no pay. Een expert ziet dat direct, terwijl het slachtoffer geen enkel benul heeft. De bemiddelaar kan dan met een aantal briefjes en bezoekjes zomaar 50 duizend euro verdienen. En in moeilijke zaken waar het risico bestaat dat er niets wordt uitgekeerd, zegt de bemiddelaar opeens: betaal me maar per uur. Terwijl dat juist de zaken zijn waarin no cure no pay een oplossing kan zijn.'

Volgens u maken de bemiddelaars dus misbruik van een vorm van voorkennis?

'Exact. Zij zien bij het intakegesprek precies wat de kansen van de zaak zijn, en hoe zij er het meeste aan over kunnen houden. Met geld verdienen is op zich niets mis. Maar het blijft steken als een collega mij vertelt dat hij bij de grootste letselschadebemiddelaar van Nederland over de Porsches en Ferrari's heen moet klimmen, om daar vervolgens van de afhandelaar te horen dat die een zaak zonder enig risico op no cure no pay-basis in behandeling heeft genomen. Terwijl er een kind in coma ligt en iedereen weet dat de verzekeraar veel geld gaat uitkeren.'

Is hieraan iets te doen?

'Dat is enorm lastig. Niemand houdt toezicht op deze praktijken. Achmea voert een pittige reclamecampagne, waarin we ons afzetten tegen de letselhaaien. Er zou verder een gedragscode moeten komen die bemiddelaars verplicht open kaart te spelen over hoe en hoeveel ze betaald krijgen. Als dat niet werkt, dan moet het maar een wet worden. Want nu is het wild west, over de ruggen van letselslachtoffers heen.'